Witraż z wizerunkiem Matki Boskiej Ostrobramskiej powstał wg powierzonego nam projektu (przedostatnie zdjęcie w galerii). Projekt wykonał nieznany nam Architekt. Autor dokonał kompilacji istniejącego już witrażu z własnymi pomysłami. Na witrażu przedstawiono wizerunek Matki Bożej Ostrobramskiej. Uprzedziliśmy Wykonawcę witrażu pierwotnego, iż powierzono nam taki projekt, by nieświadomie nie współdziałać w naruszaniu praw autorskich. Okazało się że nie było jednak sprzeciwu.
Staraliśmy się o możliwe wierne oddanie projektu - takie postawiono przed nami zadanie. Na podstawie zdjęć można porównać czy to się udało,
Inwestor, co się rzadko zdarza, postanowił we wznoszonym przez siebie budynku mieszkalnym (mieszkania komunalne - nie żaden apartamentowiec) na klatce schodowej zainstalować witraż z MB Ostrobramską. Motyw przewodni nieprzypadkowy, bo ulica na której jest budynek to Grodzieńska.
Już podczas montażu podnosiły się wsród obecnych na budowie głosy obawy czy aby witraż przetrawa w okolicy znanej jako tzw "Trójkąt Bermudzki". Obawy te spowodowały że wkrótce po instalacji został zakryty "na wszelki wypadek" płytą ochronną. Płyta ta była tam jeszcze w lipcu 2011 roku. W ten sposób powstał obraz Matki Boskiej Zakrytej (ostatnie zdjęcie w galerii).
Do realizacji dziesięciu okien górnych, nawy kościoła Matki Bożej Ostrobramskiej w Warszawie, doszło na zaproszenie kustosza Sanktuarium, Ks. Prałata Zenona Majchra.Okna na poziomie podłogi, o motywach roślinnych i okna o motywach kosmicznych na poziomie chóru były już gotowe. Przy czym te gotowe okna zrealizowano w technicze dalle de verre. Zharmonizowanie mających powstać witraży z już istniejącym wystrojem stanowiło poważne wyzwanie. Miały bowiem być obok siebie okna wykonane w technice dalle de verre (technika polegająca na spajaniu grubych szkieł - brył betonem lub żywicą ) i okna w technice klasycznej, czyli ze szkieł spajanych listewkami ołowianymi. Fakt, że każda z tych technik odznacza się swoistą specyfiką, musiał również być uwzględniony w procesie projektowania.
Wnętrze kościoła nakazywało zrezygnowanie z jakiekolwiek formy przedstawiania w witrażu postaci ludzkich. Narzucającym się rozwiązaniem było przedstawienie w mających powstać oknach nieba. Co do tego nasze intuicje okazały się być zgodne z zamysłem inwestora i koncepcją projektanta kościoła mgr inż. arch. Andrzeja Gniazdowskiego.
W rezultacie powstały abstrakcyjne witraże, na których przedstawiono wypiętrzone obłoki, rozwijające się w niematerialne draperie, płynące po tle, którego podziały i sposób pomalowania nawiązuje do ukośnych linii architektury kościoła (okna mają kształt wydłużonych w pionie trójkątów). Prawa strona kościoła to niebo dzienne, lżejsze, bliższe turkusom błękity, blaski ostrej radosnej czerwieni wśród bieli chmur. Okna strony lewej to niebo czasu nocy - powściągliwsza gama kobaltowych błękitów i mrocznych fioletów. Zadaniem projektanta było, by znaleźć stosowne środki wyrazu i nie wpadając w dosłowność utrzymać pracę na takim poziomie abstrakcji, by niebo - w sensie firmamentu - było również zakrytym dla naszych ziemskich oczu Niebem.
Prace nad realizacją 142 m.kw. witraży trwały rok i zakończono je jesienią 1998 roku.
Witraże złożono z 25 tysięcy szkieł. Użyto szkła witrażowego antycznego (dmuchanego specjalnie do tego celu) z hut w Jaśle i Waldsassen (Niemcy) oraz szkła witrażowego walcowanego wyprodukowanego przez hutę Kokomo (USA). Do połączenia szkieł zużyto 800 kg ołowiu. Każde z okien ma 10 metrów wysokości.
